komerski o słowach

Józef Stalin zwykł mawiać, że śmierć jednostki to tragedia, ale śmierć milionów to statystyka. Z każdą kolejną katastrofą, w której giną ludzie okazuje się, że nie był daleki od prawdy.

W  kopalni “Halemba” zginęło 23 ludzi. Prezydent ogłosił żałobę narodową. Dziennikarze rzucili się na zimne ciała ofiar i ciepłe jeszcze ciała tych, którzy w tragedii kogoś stracili. Przez kilka dni temat nie zejdzie z czołówek telewizyjnych i prasowych. Media elektroniczne nie muszą już mówić o zbliżających się Mikołajkach – jest lepszy temat. My sami skłonni jesteśmy myśleć – “Jakie to straszne”.

Tymczasem w październiku 2006 na polskich drogach zginęło 547 osób. Daje to smutny wynik 18 ludzi dziennie. W pierwszej połowie 2006 całkowita liczba ofiar wypadków drogowych wyniosła 1981 osób.

W przeliczeniu daje to około 18 ludzi dziennie – jedynie o pięć istnień mniej, niż w kopalnianym wypadku.

Ci, którzy ponieśli śmierć w wypadkach mają jednak dużo gorzej. Prezydent nie opłakuje. Media wymieniają ich dla spokoju tylko – między reklamami, a prognozą pogody.

Dzieje się tak między innymi dlatego, że w naszej świadomości  nie giną razem (choć to nieprawda), nie giną w nieludzkich warunkach (to tym bardziej nieprawda) i przede wszystkim nikt nie myśli o nich jak o jednostkach. Górnicy to co innego. Lubimy sobie obejrzeć zapłakane twarze osieroconych dzieci i owdowiałych kobiet. Dzięki masowej akcji mediów nie są statystycznymi punktami. Możemy sobie pomyśleć  – “taki porządny chłop, a tak okrutnie zginął.”

Bo już np. los kilkorga ludzi, którzy zginęli w dachującym samochodzie zabici ciałem współpasażera, który jako jedyny nie zapiął pasów, nie jest tak okrutny. Tak samo jak los dziewczynki której oderwało głowę, bo ktoś wypił i wsiadł za kierownicę.
Według nas.